Vanaf 4 mei 2026 hoorde ik dat ik endeldarmkanker heb met een beste tumor van 7 cm. Vanaf die dag staat natuurlijk alles op z'n kop. En rol je van het ene onderzoek in het andere onderzoek. Alles zou samenkomen op 28 mei 2026 waar ik de uitslag zou krijgen. Het is allemaal supersnel gegaan hoe zowel het UMCG als het Martiniziekenhuis in Groningen de zaken hebben opgepakt en ook qua snelheid. Toch zijn het 24 dagen van extreme zorgen en stress geweest die je met geen pen kunt omschrijven...
 

De weg ernaar toe tot in de wachtkamer

Mijn dochter en haar vriend haalden me op. Laatste loodjes voor haar (en ook voor hem natuurlijk) - eind juni komt er een kleine. De allereerste - dus ik word opa voor de 1e keer. Das eigenlijk een shit moment om kanker te hebben! Mijn zus zou ons ontmoeten in het ziekenhuis. 4 man sterk zaten we in de wachtkamer. Je kijkt wat om je heen, probeert afleiding te zoeken, je gedachten weg te houden bij het gesprek dat zometeen komt maar het lukt niet. Nee natuurlijk lukt het niet... Het enige wat mijn hoofd doet is zich afvragen of er wel of niet uitzaaiingen zijn en hoe erg alles is.
 

Dan worden we opgehaald

De dokter komt de wachtkamer binnen en roept mijn naam. Ik probeer haar gezicht te lezen. Een soort glimp op te vangen van het gesprek dat zo gaat komen. Ik zie haar vriendelijk lachen. Tja dat doen ze meestal allemaal natuurlijk! ja dat zou kunnen maar toch...
Ik zie een soort vriendelijke lach die me doet vermoeden dat het in elk geval niet rampzalig zou zijn.
Niet een bericht dat er niets meer mogelijk is. Ik weet dat dat is wat ik wil lezen en horen straks...maar toch...


De uitslag

We gaan zitten en ze begint gelijk met de uitslag. Dat is fijn en geen gedraai eromheen.
Ze geeft aan dat er geen uitzaaiingen zijn geconstateerd in het lichaam.
De tumor hebben ze gezien natuurlijk en lijkt langwerpig te zijn en daarnaast wat lokale uitzaaiingen bij de lymfeklieren bij de darmwand. Het gaat om een tumor stadium 3. Het traject wat ze willen doen is dan ook dat ze voor genezing gaan omdat dat mogelijk is!
We gaan dus voor curatief en niet voor palliatief...

Ik laat het even bezinken en hoor mijn dochter naast me opgelucht ademhalen en de nodige tranen komen bij ons even tevoorschijn. Pfffff....ok dit is in elk geval een betere startpositie dan stadium 4 waarbij de kansen nog minder zijn.
Ze verteld dat het plan er als volgt uit komt te zien:

- 5 weken lang van maandag tot vrijdag bestraling gecombineerd met chemotabletten. 
- Deze tabletten neem je 3 in de ochtend en 3 in de avond en versterken de werking van bestraling

Dan zijn er daarna 2 keuzemogelijkheden...
Mijn hemel - het lijkt bijna als rad van fortuin - Gaston! wat zit er achter gordijn nummer 1... :)

optie 1:

- Na dit traject van 5 weken gaan we 8 tot 10 weken wachten - wait and see periode
- Daarna weer scans en zien wat het heeft gedaan en gevolgd door een operatie zoals het nu lijkt

optie 2:

- Na de 5 weken bestraling en chemo 2 weken rust en daarna een zwaardere chemokuur via infuus. 
- Na de chemokuur op dag 1 slik je ook chemotabletten. Dit voor 2 weken.
- De laatste week is een rustweek
- Dit totaal 4 x. Dus 12 weken ben je dan bezig totaal
- Daarna een paar weken rust gevolgd door scans en de uitslag daarvan
- Een operatie kan nog steeds noodzakelijk zijn.

Nou zeg maar gerust dat het geen feestje zullen worden dacht ik bij mezelf.
Anderzijds moet ik voor ogen houden dat we gaan voor genezing en we dit gevecht gewoon moeten aangaan.
Ik laat alles bezinken en na het gesprek met de dokter gaan we weer weg.

Erwin