Met een aangepast dieet vol frisse moed beginnen aan de voorbereiding voor de coloscopie.
Toch maar eens gekeken op YouTube of ik wat wijzer werd qua ingreep en op google om ervaringen te lezen.
Of dat nou wel zo'n goed idee was...
 

Hoe bereid je je voor...

Ik heb de coloscopie ondergaan afgelopen 13 mei 2026 in Groningen in het Martiniziekenhuis. Met de voorbereiding Plenvenue. In het boekje stond wat er ging gebeuren en wat je wel of niet mocht eten in de 3 dagen voorafgaand aan de coloscopie. Nou ben ik meer een beelddenker en een boekje met wat getekende plaatjes erin gaat voor mij niet werken en dus maar eens kijken of ik wat kon vinden op internet. Ik moet zeggen dat de Nederlandse filmpjes 5 jaar of ouder waren en ik liever wat wilde zien wat iets minder gedateerd was. Want ja er kunnen dingen veranderen in de loop der jaren natuurlijk. Gelukkig waren er ook andere filmpjes in het Engels die recenter waren. In elk geval hadden alle filmpjes 1 ding gemeen en dat was die grote slang met een camera, lichtpunt en grijpertje

Best nog wel een unit

Ongeveer 1 cm dik had ik gelezen. Nou dan toch maar eens de centimeterband erbij pakken en kijken hoe dik die zou zijn. Goed gemiddeld genomen de dikte van mijn pink. Maar goed omdat er in de endeldarm een tumor zit van 7 cm was ik alleen maar bezig met de vraag of die slang er wel langs kon. Ik kon die vraag natuurlijk niet beantwoorden maar het hield me bezig. Net zoals de voorbereiding met Plenvenue.
Op internet zocht ik naar ervaringen van mensen met dit goedje en ik moet zeggen dat ik er niet heel blij van werd. 
Veelal las ik zinnen als: 

- Niet te doen!
- Heb veel moeten spugen - hield het niet binnen
- Plenvenue is nog erger dan de coloscopie zelf
- Nooit weer

Nou lekker dan! Nu wist ik weer waarom je eigenlijk nooit dat soort dingen moet willen weten! Maar goed je bent ergens toch nieuwsgierig en benieuwd wat anderen ervan vonden.
De 3 dagen voorafgaand aan de coloscopie had je een aangepast dieet. In de brief stond wat ik wel mocht en niet mocht eten en drinken. En de avond voor de coloscopie mocht ik na de warme maaltijd (17 uur) niets meer eten tot de ingreep was geweest.

Wacht even! Dat is dus 17 uur klaar met warm eten en de coloscopie stond gepland om 11 uur de volgende ochtend.
Dat is 18 uur lang niet eten!!! Pffff dat vond ik eigenlijk het moeilijkste van alles.
Elke dag is mijn routine na het wakker worden een broodje hagelslag met koffie. En de gedachte dat ik dit nu niet mocht gaf me rillingen. Ook omdat ik weet dat ik dan gammel word op de maag en licht in het hoofd.
Maar goed - het moet - en dus geef ik me er maar aan over.

De zakjes Plenvenue

Zakje 1 met mango smaak en zakje 2 en 3 met bubblegum smaak.
Ik maakte beide klaar tegen 13 uur in de middag zodat ze in de koelkast konden staan afgedekt.
Beide in een halve liter water.
Het zou beter te doen zijn als het erg koud was inplaats van lauw.
De maaltijd had ik gegeten tegen 17:30 en was zo rond 17:45 uur klaar. (scheelde me toch weer 45 min)
Ik moest dan beginnen om 19:15 met zakje 1 - mango smaak - en die halve liter - waren dus 2 bekers.
Daarnaast moest je ook nog eens 1 liter vocht extra innemen. Dit kon water zijn, thee, ranja of bv bouillon. 
En extra kon een gele lolly, kauwgom zonder sorbitol. En o ha - drinken met een rietje scheen beter te zijn zodat je smaakpupillen niet al dat zout zouden opmerken...

Kortom 1,5 liter vocht in 1,5 tijd. Want je kreeg er dus 90 min voor alles weg te werken. Dus niet alles in 1 x doen maar rustig verdelen. Naarmate het richting 19 uur ging werd ik wat meer nerveus...
Ik maakte thee klaar, ranja, bouillon, koffie zonder melk, de gele lolly en de kauwgom. Ik legde alles op de tafel in de woonkamer en pakte toen de plenvenue en zette dat ernaast met 2 rietjes - ik dacht dan is het sneller op :)

Goed...het was dan toch echt 19:15 en moest beginnen.
Ik nam de rietjes in mijn mond en nam een beste slok. Ja ik proefde zeker een mangosmaak maar dat werd eigenlijk teniet gedaan door de zoutsmaak die ik ook proefde. Die smaakpupillen op mijn tong hadden die rietjes behoorlijk genegeerd. Ik nam gelijk een slokje bouillon en dat was een verademing...
Ik liet het allemaal even bezinken, het gevoel, de stress en vooral de smaak!
Daarna de lolly in de mond en ook dat was een stuk aangenamer.

In mijn hoofd moest ik een knop omdraaien. Mijn mindset moest zich bezighouden met het doel van dit alles en niet de smaak. En dus focuste ik mij op dat doel - het onderzoek - en dat was nodig om duidelijkheid te krijgen.
In de daaropvolgende 90 min nam ik van tijd tot tijd een beste slok door het rietjes gevolgd door de bouillon, de thee en ook appelsap had ik inmiddels neergezet en sloot af met de lolly en soms een kauwgom.
Tegen 20:45 waren de 2 bekers op en ging ik rustig zitten omdat er natuurlijk op korte termijn wat zou gebeuren.
En na een 1,5 uur ongeveer voelde ik krampen in mijn buik en nam plaats op de wc. En inderdaad de diarree kwam er rijkelijk uit...

Ik denk al met al - met wat pauzes - was ik klaar na een uurtje en ging naar bed.
De volgende dag zou immers deel 2 aan de beurt zijn.
Ik had de wekker gezet tegen 07:00 en om 07:30 had ik alles weer klaar staan nu met de bubblegum smaak.
Ik nam de eerste slok en moet zeggen dat zonder te hebben mogen ontbijten deze smaak mij niet heel vrolijk stemde. 
Ook nu sleepte de hete bouillon mij hier goed doorheen en na 1,5 uur was het op.
Echter na een half uur deed dit goedje zijn werk al en haastte ik mij naar de wc en het spoot eruit. Het leek niet een waterval - het was een waterval! Mijn hemel....de Nicaragua watervallen zouden letterlijk strontjalours zijn geweest!
Uiteindelijk was het waterachtig met een licht geel tintje en dat was ook precies de bedoeling.
Tot 09:00 mocht ik nog drinken en daarna niet meer.

De coloscopie...

In het ziekenhuis aangekomen nog even snel naar het toilet en de laatste waterval eruit laten spuiten en zat nog niet op de stoel in de wachtkamer of werd al opgehaald.
Tot zover had ik het gered dacht ik. Dit hebben we gehad.
Ik kreeg een infuus - voor het roesje - kletste nog wat met de verpleegkundige die erg aardig en zorgzaam was en ging op bed liggen. De tas met eten had ik ernaast op de grond gezet. 
In de brief stond dat je wel wat drinken kreeg maar zelf een broodje ofzo moest meenemen. Omdat ik iemand ben die altijd voorbereid wil zijn op alles had ik het volgende meegenomen:

- Broodjes met chocopasta
- Cupjes jam en chocopasta
- Koekjes
- Frisdrank
- Snicker
- Dextro energy snoepjes en kauwgom
 

En nog wat meer dingen maar ben even vergeten wat allemaal. Kortom ik had de halve Jumbo bij me en wachtte dat ik opgehaald zou worden. Tegenover me lag een vrouw nog te slapen die aan het bijkomen was van de ingreep en het roesje. Daarnaast lag een oudere man die net werd binnengereden die er aardig wakker uitzag. De man daarnaast moest net als ik nog aan de beurt komen. Hij was eerst aan de beurt en werd na een paar minuten opgehaald. Het was inmiddels 11:20 en ik dacht - kom op jongens - 11 uur is 11 uur he... alsof ik daar ook maar enige invloed op had. Maar goed. Ik hou wel van stiptheid :)
Het was 11:40 en de man werd teruggebracht. Nog half in slaap en wat brabbelend wat ik niet kon verstaan.
Maar dat hij zich niet fijn voelde was me duidelijk. Zijn bed werd ook wat schuin gezet zodat er meer bloed denk ik naar z'n hoofd zou gaan. Ik keek ernaar en dacht...fuck! Ik moet nog!

Ok de mindsetknop weer omdraaien - ogen dicht en mijn gedachten die alle kanten opgingen waaronder angst beïnvloeden. Ik praatte in mezelf tegen mezelf - iets wat ik thuis ook constant doe - zelfs in de auto. Het voordeel van alleen zijn is dat je altijd met jezelf in discussie kunt zonder enig weerwoord. Hoewel ik me die mezelf soms ook geef moet ik zeggen. Maar goed ik praatte mezelf rustig zoals ik vaker doe. Erwin...Je hebt de voorbereiding gehad - geen feestje maar je hebt het wel even gedaan en het ging goed! Nu lig je hier en bent bijna aan de beurt - je krijgt een roesje en je bent zennn en relaxed. Zoals die man tegenover je die het nu niet fijn heeft - zo ga jij er niet uitkomen! Jij Erwin word wakker - bent bij - en geniet van je welverdiende kop koffie en boterham met chocopasta of van 1 van die andere duizend dingen die je hebt lopen meeslepen. Want dit kun jij! Jij bent in control.
Mijn ademhaling had ik er ook op aangepast inmiddels. Diep inademen door de neus en even vasthouden kort en dan langzaam uitademen door de mond.
Erwin....jij kan dit en jij gaat dit doen en op de manier zoals ik heb aangegeven!

Ik hoorde mensen binnenkomen en was aan de beurt. Ik werd naar de kamer gereden waar de ingreep was en de dokter kwam binnen. Deed nog wat administratie en alles werd klaargelegd. Toen kwam het roesje...dat heerlijke roesje...
Ik werd wakker op de terugweg naar de uitslaapkamer en eenmaal de beide ogen open ging ik rustig rechtop zitten.
Keek om me heen en zag dezelfde mensen nog liggen die voor me waren geweest.
"Mag ik koffie?".  vroeg ik aan de verpleegster. Ze keek me aan en zei: "Wil je niet even rustig wakker worden en bijkomen eerst?. "Nee het gaat dikke prima! Als het mag graag een kopje koffie met melk en suiker en kun je misschien mijn tas aangeven waar het eten in zit", antwoordde ik terug.

De zuster pakte mijn tas en ik zag haar ogen op standje verbaasd staan toen ze zag wat ik er allemaal uithaalde. Ik kreeg de koffie. Keek even om me heen - groette de mensen die er lagen - en begon te drinken en rustig te eten.
En ondertussen kwam Erwin 2 op mijn schoudertje naast me zitten - we keken elkaar denkbeeldig aan en hij zei: "Mindset Erwin... It's all in the mindset! And you fucking did it!". 
Ik knikte terug met een zachte lach en een knipoog...
En na 20 min kon ik de afdeling verlaten naar de wachtkamer voor het gesprek met de dokter.

In het gesprek met de dokter die volgde werd me verteld dat er 1 poliep was verwijderd. Verder was er niets te zien behalve dan natuurlijk de tumor van 7 cm die er wel zat. Maar verder niets. Dus dat was een opluchting.

Dus reuze meegevallen en de angst was groter dan de echte ervaring - voor mij in elk geval.
Het lezen van vele nare ervaringen maakte me angstig maar misschien is soms de beste les om het maar te ondergaan, positief te blijven denken en vooral rustig te blijven - zeker in je hoofd.

Angst doet meer met je dan dat de realiteit soms kan zijn.
 

Mindset...het draait om je mindset!

Erwin