Dag 1 stapte ik nog vrolijk (tussen haakjes dan) en vol goede moed het ziekenhuis binnen op weg naar de radiologie voor de bestraling. Dag 23 met lood in de schoenen...
 

Het begin

Ik ben iemand die graag de controle wil behouden en dus houd ik alles bij in een schema. Wat eet ik en hoeveel drink ik en heb ik de chemotabletten ingenomen in de ochtend en de avond, hoeveel weeg ik, heb ik gesport en hoe voel ik me.
Die controle heb ik na 23 dagen nog steeds.
Ik moet zeggen dat de 1e 3 weken erg goed zijn gegaan. Zo goed zelfs dat ik de radioloog vroeg of ik dan een uitzondering was of ging er toch nog iets veranderen.

De verandering kwam inderdaad

De radioloog gaf aan dat dit al heel mooi was natuurlijk maar tegelijkertijd zei ze me ook dat er weinig mensen zijn die dit vol houden zonder pijnbestrijding. Ik hoopte natuurlijk vurig dat ik bij die weinige mensen zou horen maar ik kwam al snel tot inzicht dat me dat niet gegund zou worden.

Na de 3e week begon het...
De bestraling voelde ik meer dan anders. Alsof er iets zachtjes brandde van binnen bij de endeldarm.
Het voelde wat ongemakkelijk en ook na afloop een branderig gevoel. Ik bedacht mezelf al dat dit dan weleens de omslag zou kunnen zijn.
Ook de dagen erna voelde ik het steeds meer en ook het branderige gevoel was steeds meer aanwezig.
Tijdens een controle gesprek met de radioloog gaf ik dit aan en ze adviseerde me om ook echt met de opbouw van paracetamol te beginnen. Dit had ik tot nu toe wel wat gedaan meer niet constant.
Ik begon nu dus 4 x per dag 2 paracetamols in te nemen. 


M'n kont staat in de fik!

Sodeknetter nog aan toe zeg! Dit doet wel even zeer!
En waarom? Door die bestraling heb je meer diarree en van binnen werd het steeds meer schraal en gevoelig en ook bij de anus en dus zorgde de diarree ervoor dat het een enorm pijnlijk branderig gevoel gaf als het eruit moest.
Ik heb behoorlijk wat oergeluiden gemaakt op het toilet (sorry buurvrouw) en probeerde ook in allerlei standjes te zitten om het mezelf wat minder pijnlijk te maken. Maar dat branderige gevoel bleef en hield na afloop 5 a 10 min aan.
Ik smeerde het daarom ook gelijk na het toiletbezoek weer in met een speciale crème.

Morfine of niet?

We zitten nu in de 4e week inmiddels en moet totaal nog 3 x bestraald worden.
Er werd voorgesteld om morfine te nemen maar de bijwerkingen daarvan - kans op obstipatie, moeheid, niet meer mogen autorijden en het ergste (voor mij dan) was misselijkheid.
Het kan en hoefde niet maar toch...
Ik besloot te bedanken hiervoor en gewoon zo door te gaan zoals ik nu deed.
In de stille hoop dat ik niet al te vaak naar het toilet hoefde te gaan maar ook dat was een vervlogen droom.
Inmiddels zit ik er gemiddeld 6 a 8 keer per dag op en elke keer komt er wel wat uit en ja elke keer brand het.
Maar nog liever dat dan morfine! Ik moet er doorheen. Ik kan dat! Dat is mijn mindset voor nu.
Nog 3 x te gaan met een weekend ertussen. 21 juli 2026 is de laatste keer.
Dus gewoon nog even doorzetten en dan vanaf dat punt als het voorbij is hopen dat het weer langzaam af gaat zwakken en de binnenkant zich weer wat gaat herstellen.

Erwin