Daar zit ik...in de wachtkamer van het OZG ziekenhuis in Scheemda. Een scopie...
Ze gaan kijken in m'n kont of ze iets kunnen zien van een aambei omdat ik bloed bij de ontlasting heb.
Nou het zal weer een feestje worden! Ik tik de tijd van het wachten weg door nutteloze filmpjes te kijken op m'n mobiel.
En ondertussen denk ik aan hoe ik hier terecht ben gekomen.
 

De weg ernaar toe 

1 jan 2026 - gestopt met roken
Na 2 week kreeg ik bloed bij de ontlasting - omdat ik na het stoppen met roken enorm veel scheten en vooral ook harde scheten liet was ik niet geheel verbaasd dat er bloed bij zat. Maar goed even aankijken en in de gaten houden dus. Ook de buik werd dikker door meer eten en dat is juist in mijn geval niet handig - heel ander verhaal - maar heeft te maken met dat ik als kind van 3 brandwonden heb opgelopen en ik dit op mijn 18e beter wilde laten maken door plastische chirurgie. Wel...dat is geheel mislukt en de nieuwe huid dat van mijn bovenbeen is afgeschaafd en nu op de buik zit voelt als een plakaat aan zonder echte speling. Dus bij groei merk ik dit gelijk.

Al met al was ik er wel weer klaar mee en begon weer te roken - ik weet het...slecht!
De spanning in de buik nam wel af en zelfs het bloeden werd minder dus gek genoeg legde ik daar wel ergens een link. 
Het bloeden bleef wel constant - dus huisarts gebeld - afspraak gemaakt - kon niks vinden - week aankijken en anders terugbellen. Dat deed ik na een week dat het er nog steeds was - dus gelijk afspraak voor een scopie in Groningen stad. Echter na 2 weken hoorde ik nog niks - dus bellen naar de huisarts - die gaf aan me te hebben aangemeld. Dus ik het ziekenhuis gebeld en die gaf aan dat er een lange wachtlijst was van een paar maanden. 

Toen ik heb contact gezocht met het OZG en die had snel plek. Zou 9 april 2026 worden en dat gig niet door vanuit hun kant en de nieuwe afspraak stond dus nu op 4 mei 2026.
Nou en daar zit ik dan...wachtend tot ik word opgehaald. Ik had al gelezen dat ze met een aambei een elastiekje erom doen en dat die dan vanzelf weggaat. Dus kom maar door met dat feestje!
 

Het werd een iets ander...feestje

Ik was aan de beurt en werd begeleid door een assistente. En we kwamen aan bij de kamer waar de arts was. Broek naar beneden, op de tafel liggen op de linkerzij en de knieën omhoog getrokken.
Er ging een soort koker in mijn kont en ik moet zeggen...er zijn leukere dingen.
Toen ik hem vroeg of hij de aambei kon zien en er een elastiekje omheen zou gaan drukte hij de koker nog iets verder naar binnen waardoor m'n laatste 2 woorden van de zin er iets hoger qua stemgeluid uitkwamen.
 

Hij sprak niet. Ik probeerde een glimp van een van de gezichten op te vangen van de mensen in de kamer. Maar dit lukte niet doordat ik op die linkerzij lag. Die stilte duurde me te lang. Er voelde iets niet ok met die stilte. Ik hoorde dat hij opstond van zijn kruk en de handschoenen uit deed. "U mag de broek weer omhoog doen", zei die. Ik probeerde het gevoel dat ik had weg te drukken door te zeggen: "Nou het elastiekje zit erom?"
 

"Ik ben bang dat ik geen goed nieuws heb...". 
Nou dacht ik nog geen goed nieuws? Elastiekje kapot? elastiekjes op? Kokertje verdwenen in m'n anus? Wat kan er dan in hemelsnaam aan de hand zijn?
"Ik heb geen aambei gezien maar een tumor...".
Ik keek hem aan en zag dat die eigenlijk net zo verbouwereerd was als ik en de verpleegsters.
Het besef was er nog niet bij me en even had ik meer met hem te doen dan met mezelf.

Ik was stil...
Er kwam niets uit m'n mond. 
"Ik zie een tumor die ook best groot is en van wat ik kan zien is die kwaadaardig", zei de arts.
Het enige dat ik kon uitbrengen zonder de tranen te laten vloeien was: "Och jee...das in elk geval geen aambei".
Ik probeerde stoer te blijven maar van binnen ging ik door de grond en was verdrietig, boos, hulpeloos, teleurgesteld en vooral alleen...
 

Ik was immers ook alleen naar het OZG gegaan omdat ja wie neemt nu de halve familie mee als we het hebben over een aambei. De arts gaf aan dat hij direct contact ging zoeken met het Martiniziekenhuis om me door te verwijzen en wenste me heel veel sterkte. Ik bedankte hem voor het onderzoek, liep de kamer uit nog wat beduusd terwijl de verpleegkundige een arm om me heen deed en vroeg of het ging. Ze wenste me sterkte en zo liep ik uiteindelijk de hoofdingang uit naar de parkeerplaats.

Ik had nog even snel koffie gehaald bij de lunchroom daar en eenmaal bij de auto aangekomen ging ik zitten, voor me uit staren en kon ik alleen maar huilen. De tranen rolden van m'n gezicht. Nu moest ik het vertellen aan m'n kinderen, m'n familie, vrienden, werk...kortom geen fijne dag!
 

Verdriet

Ik appte m'n kinderen of we tegen 11 uur konden videobellen in de groep. Ik kwam thuis, maakte koffie en ging zitten. Nog even een diepe inademing en toen drukte ik op de knop. Ze kwamen alle drie snel online. De Jongste van 9 zat op school en die wilde ik het eerst nog even niet vertellen totdat ik meer zou weten.
Ik begon te praten en bij het woord tumor werd het even stil. Ze moesten huilen, waren verdrietig en ik huilde met ze mee.

Net nu ik alles op de rit heb, met de kinderen gaat het goed, ik word zelfs eind juni 2026 voor het eerst opa, met de moeder van de drie oudsten een fijn contact en ook met de moeder van de jongste, een fijne baan, lieve vrienden, een fijn huis...een mooi leven kortom alles ging perfect tot dit moment...

Ik heb het aan familie verteld, vrienden en m'n collega's die ik wat dat betreft ook onder vrienden mag noemen.
Niemand had dit scenario zien aankomen en nu stond ik figuurlijk op het perron om alleen in die sneltrein te stappen. Want vanaf nu zou alles in een rap tempo in het werk gesteld worden...

Erwin