Kuur 2 zit erin!

Tuurlijk was die 1e kuur spannend! Want ga er maar eens aan staan - een chemokuur in je lichaam krijgen.
Je kent het woord van: Ziek, kanker, vreselijk, je lichaam gaat van binnen kapot, angst, haar verlies, misselijk en ga zo maar door. Niemand doet het vrijwillig - althans niet in mijn beleving maar we doen het omdat we slechts 2 keuzes hebben.

1: Niets doen met misschien wel de dood tot gevolg
2: De kuur doen en je weken soms maanden en misschien nog wel langer enorm ziek voelen - een lichaam die constant wordt aangevallen en die zich met man en macht probeert te verdedigen maar het niet altijd wint en bij elke nieuwe kuur is de weerstand lager - en is vechten soms gewoon niet mogelijk - maar geef je je over...

Tot heel soms de 1e 10 dagen voorbij zijn en je weer wat bij je positieven bent en heel voorzichtig weer wat opstaat. Dan durf je weer, dan zie je een heel klein lichtpuntje dat nog ver aan de horizon staat - maar hé - het is een begin...

En dan nog is het de vraag of het effect gaat hebben - of je geneest - of dat je gewoon wat extra tijd krijgt.
Maar je wilt graag leven en dus...

Met de taxi heen...

Nou dat dus ook nooit weer! Met alle respect voor de taxichauffeurs...
Ik heb vroeger weleens een paar jaar gewerkt op de deeltaxi en ik zat nu eigenlijk op een soort van andere stoel.
Een stoel die mij niet paste - ik hoor hier niet! Dit ben ik niet! En ik wil dit niet...
Ik wil niet afhankelijk zijn van een taxi die me ophaalt en naar het ziekenhuis brengt.

Ik had voor nu even geen andere keus en omdat ik chemo kreeg zou het 1 op 1 vervoer worden.
Zou...
Dat was dus niet het geval - we moesten eerst door de halve stad om een oudere vrouw op te halen in een elektrische scootmobiel - wat zoveel vertraging opliep dat ik om 09.30 het ziekenhuis binnenstapte terwijl ik om 09.30 aan het infuus zou moeten.

Dus volgende keer... Nee niets volgende keer - er komt geen volgende keer!
Dan nog liever met de fiets ofzo maar dit niet weer...
Ik ben een man van tijd - te laat komen is niet mijn ding - ik ben liever een uur te vroeg dan 1 minuut te laat.

Maar goed eenmaal ingenesteld in de stoel - met de gordijnen open! (ja dat gaat straks wel duidelijk worden) ... duurde het nog eens 45 min voor het infuus erin ging omdat de chemokuur nog niet was geleverd op de afdeling - nou tot zover dan de stiptheid.
Uiteindelijk konden we starten om 10.30 en was ik klaar om 12.45

 

De bijwerkingen 

Tja waar moet ik beginnen?
Ik kreeg de kuur in een 4 persoons kamer en ik snap dat dat soms nou eenmaal zo is maar het liefst zat ik helemaal alleen - in mijn eigen wereldje - afgezonderd van de rest van de mensen die ook de chemo's moeten ondergaan.

Toen ik eenmaal zat vroeg ik of anders eventueel de gordijnen dicht mochten maar eigenlijk kreeg ik te horen dat dat niet heel fijn zou zijn voor de anderen en dat dat misschien dan overlegd moest worden of bv de buurvrouw dat ok zou vinden.

Of de buurvrouw het wel goed zou vinden? Wie krijgt nu dit ellendige gif in zijn lichaam? Wie komt hierheen terwijl elke vezel in mijn lichaam het liefste niet was gekomen. De minst geliefde plek op deze aarde - op dat moment dan - was toch wel het ziekenhuis. Maar goed - hé weet je - het is goed zo - laat maar dacht ik - we laten ze wel open...

Dus 12.45 klaar met alles en gelukkig werd ik opgehaald door mijn oudste dochter en was ik snel thuis.
Eigenlijk merk je de bijwerkingen al vrij snel en zeker na de 2e kuur leek het nog sneller te gaan.
Alsof mijn lichaam zoiets had van: Heyyy deze ken ik nog van 3 week terug - Hell no dat ik daar weer tegen ga vechten! Alsof mijn lichaam met de staart tussen de benen....de benen nam! De schijterd!
Alsof alle rode bloedcellen ineens in een soort van mars met een jutezak aan een stok er vandoor gingen en mij alleen achter lieten - de rode fuckers!

Maar prima joh! Ik doe het zelf wel - ik red me wel en verzin wel weer een oplossing...

Maar goed - de bijwerkingen - nou daar komen ze - in willekeurige volgorde :)

- Extreme vermoeidheid (soms wel 20 uur slapen op een dag)
- Last van prikkende ogen - en bij tranen was het zelfs een stekend gevoel
- Kaken die verkrampen tijdens het nemen van een hap
- Prikkelend gevoel bij het aanraken van iets uit de koelkast - de vriezer was een no go!
- Arm die enorm pijnlijk is - zelfs weken na de kuur - door de chemo die door de aderen gaat
- Krampachtige/spastische bewegingen van de handen - soms niet iets goed vast kunnen pakken
- Constant misselijk gevoel - weeiig op de maag
- Bovenbenen en kuiten die pijnlijk waren alsof je de marathon had gelopen en dan de day after
- Algeheel gevoel van griep

Kortom - ik heb leukere momenten gekend dan na een chemokuur...


Kuur 3 - gesprek met de oncoloog

Op 15 sept 2026 had ik weer een gesprek met de oncoloog over hoe het gaat.
Ik heb de waslijst op tafel gegooid en uiteindelijk gaat kuur 3 voor 75% plaatsvinden.
Wel een weekje later - dus niet 23 maar 30 september 2026 zodat ook de armen en de aderen wat kunnen aansterken.
Dan hebben we 2 weken na de 3e kuur weer contact over hoe het gaat en of we nog voor een 4e kuur gaan of dat we stoppen...

Daarnaast komt er nog een ander "paardemiddel" bij tegen de misselijk.
Ik denk dat ik dan zo langzamerhand een geheel medicijnenboekje heb gehad met al die middelen en ja tuurlijk - ik snap dat het me hopelijk gaat helpen - maar wat een aanslag op je lichaam...

Je voelt gewoon dat die aan het leeglopen is en na een 10 dagen na de chemokuur weer iets opkrabbelt maar nog steeds heb je dan bijwerkingen en klachten. 

"Ik wou dat ik soms een muisje was,
dat gewoon van tijd tot tijd even weg kon kruipen
Dat niet gevonden wilde worden
en ik me dan verstopte in kieren en in luiken
Dat ik gewoon heerlijk kon piepen
want dat was dan de taal die ik sprak
Ik gewoon even lekker alleen in een hoekje was weggetrokken
daar voelde ik mij op m'n gemak
Ik wou dat ik soms...."

 

Erwin